YOXAM

yoxam

sanki yoxmuşam heç

nə səsim qalıb

nə sözüm

Kimsə xatırlaya bilmir məni, dırnaq ucuca belə

Sevdiklərim də sevildiklərim də

İnciddiyim adam,

Qırdığım cam

Yuvalarına su tökdüyüm qarışqaların da yaddaşından pozulmuşam mən

Yazdığım məktublar dəri qutusunun bucağında itir

Göndərdiyim məsajlarsa uğursuzcası yolda qalır

Telefon nümrəm silinib yer üzündən

Yoxam

Ölülər kimi də yox ( ki onların e`lanı, məzarı, daşı olar)

Döşləri dolu sulu buludlar kimi ki yox!,

Bağrı çatlamış quru zəmilər kimi də deyiləm

(heç nəyi gözləməyirəm, hətta məsələn yağışı da)

Nə gözlənilən bir misafir kimiyəm

Nə də gözlənilməz bir vay xəbəri kimi

yoxam

və bu olduqca çaştırıcıdır

boylu olmayan qadını çaştıran bir sancı kimi !

"Aydın Araz"